Unha historia de ciencia e galeguidade
- O de Lorena Becco é un deses relatos dacabalo entre dúas terras -Galicia e Uruguai- nunha época marcada polo Covid-19
- A investigadora, de pais e avós galegos e que dá clases no Centro Social e Cultural Bergantiños e Casa de Galicia de Montevideo, traballa nun proxecto conxunto entre o Instituto Pasteur, a Universidade da República, á que pertence, e a empresa ATGen, onde traballa
A nai de Lorena Becco naceu en Campo Lameiro fai tal vez demasiado. O tempo pasa rápido e provoca esquecementos en cousas que, ao cabo, son intranscendentes. Entón, como agora, Campo Lameiro era un pedacito de terra verde escondido na provincia de Pontevedra, famoso polos seus petróglifos, eses que nos lembran que antes de nós xa houbo outros, con distintos problemas e inquietudes, pero outros, a final de contas.
“A miña nai e os meus avós viñeron fai 63 anos, e tentaron volver cando mamá tiña 12 anos. Os meus avós, que tamén eran de Campo Lameiro, xa faleceron”, relata Lorena desde o hoxe, desde o agora, desde ese Montevideo que, unha vez máis, cruza e mestura unha historia galega e uruguaia ao mesmo tempo.
Un relato de galeguidade e de vangarda, de cultura e de innovación, que pasa pola Casa de Galicia en Montevideo, onde Lorena, uruguaia de nacemento e galega até a medula, dá clases de pandereita, canto e baile tradicional galego a un grupo de, na súa maioría, “señoras maiores con moita morriña da súa terra”.
“Tamén hai algunha uruguaia que adoptamos como propia”, chancea esta investigadora cuxo relato sitúanos diante da realidade do noso tempo, desa pandemia que puxo o mundo patas para arriba, á espera dunha vacina capaz de devolvernos á ‘vella normalidade’.
Un kit de PCR e un kit de detección de anticorpos do Covid-19 en sangue
Mentres tanto, a ciencia non descansa. Tampouco en Uruguai, onde Lorena traballa nun proxecto conxunto no que participan o Instituto Pasteur, a Universidade da República, á que pertence, e a empresa ATGen, que garda unha estreita relación coa institución académica.
Tres patas dun mesmo banco que sosteñen unha iniciativa compartida: un kit de diagnóstico molecular e un kit de detección de anticorpos do Covid-19 en sangue. “A meta é conseguir un mellor seguimento e diagnóstico da pandemia”, resume Lorena coa sinxeleza propia da ciencia. Nunca é tan fácil, claro. Digamos que o virus sofre distintas fases, facéndose ás veces indetectable, dependendo, por exemplo, de en que etapa da enfermidade atópase pode variar en que parte das vías respiratorias localícese. En sangue, si xéranse anticorpos, pódese detectar.
A principal dificultade é atopar mostras de sangue, porque en Uruguai o virus, até a data, está a perder a batalla: pouco máis dun milleiro de contaxiados e 33 falecidos. “A obtención de mostras non foi fácil, porque aquí temos bastantes poucos casos”, expón Lorena, que alude tamén aos inconvenientes de depender de doazóns voluntarias de sangue ao non poder pagalas como sucede noutros países.
O kit de deteccón de anticorpos está agora terminando o seu validación, pondo a punto “limiares e zonas grises”. Nas próximas semanas debería estar dispoñible, permitindo conseguir un mellor seguimento e diagnóstico da pandemia.
Doutra banda, en canto ao kit de diagnóstico molecular mediante a técnica de “reacción en cadea da polimerasa en tempo real” (RT-PCR, a súa sigla en inglés) “ao comezo da pandemia requiríase de catro reacciones sobre cada mostra: unha de control e tres para detectar o virus de forma específica”. Agora, coa sensibilidade adecuada, xa se logrará o mesmo resultado nunha única reacción, o que permitirá aumentar a taxa de diagnóstico da pandemia.
A Axencia Nacional de Investigación e Innovación de Uruguai encargou 500 unidades, permitindo cada unha delas mil deteccións. Un paso máis na loita contra o Covid-19 dun país no que, como sempre, mestúranse historias de dúas terras -Galicia e Uruguai- e un único sentir.
