• Máis de 32.000 galegos residen no país bolivariano, que decretou o estado de alarma o 13 de marzo e vén de prolongalo outros 30 días
  • “Se tivésemos unha crise sanitaria, non a poderiamos atender”, lamenta Roberto González Perez, presidente da Federación de Centros Españois
  • Os centros galegos seguen pechados, aínda que a Irmandade de Caracas continúa, en colaboración coa Xunta, a campaña de repartición de medicamentos
17
Jun
2020
Venezuela 2

Como a maioría dos relatos de intriga, o do Covid-19 comezou nun momento indeterminado. Sabemos o onde -unha zona calquera dun mercado de Wuhan-, pero non o cando. Moitos meses despois, ou quizá xa un ano, quen sabe, séguese especulando sobre un virus que ao principio non deixaba de resultar un tanto exótico, oriental para entendernos, pero que co paso do tempo e dos meses terminou por parar o mundo. Unha crise global que se pode abordar desde diferentes perspectivas. Hoxe facémolo desde Venezuela -onde residen máis de 32.000 galegos-, acompañados por Roberto González Perez, presidente da Federación de Centros Españois.

Na república bolivariana todo comezou un 13 de marzo. Ese día confirmáronse os dous primeiros positivos por coronavirus, paradoxos do destino, ambos os relacionados en maior ou menor medida con viaxes a España. E ese mesmo día o réxime de Maduro decretaba o estado de alarma, impoñendo unha corentena social e colectiva de 30 días en 7 estados. Ao mesmo tempo suspendíanse as actividades laborais e comerciais dos sectores non esenciais. “Se sumamos a todo iso que non había gasolina ou había pouca, co que os desprazamentos desapareceron, o país paralizouse”, lembra Roberto desde a atalaia do tempo: xa máis de tres meses.

Non en balde, ese illamento obrigatorio estendeuse a todo o país apenas tres xornadas despois, o 16 de marzo. “Só funcionaban a alimentación e as farmacias, e nun horario moi reducido”, continúa González. As clases comezaron a seguirse por televisión, suspendéronse os voos internacionais, clausuráronse as fronteiras con Colombia e con Brasil… En definitiva, parouse un país, ata o 13 xuño, con determinadas flexibilizaciones desde hai pouco.

Primeiro estableceron 5 días de traballo e 10 de corentena. Logo modificárono a unha semana en activo, e outra parado. Esta semana –expón Roberto referíndose á pasada (momento en que atende esta entrevista-, tócanos en corentena”.

Venezuela 3
Venezuela 4
26 falecidos

Os datos, con todo, arroxan unha realidade contraditoria. Ou talvez ispen a realidade de Venezuela. Apenas 26 falecidos para un país que acaba de estender o seu estado de alarma outros 30 días; igual que fixo coa suspensión dos voos internacionais. “Aquí, se tivésemos unha crise sanitaria, non a poderiamos atender”, explica Roberto.

E faino desde a perspectiva dun número de contagios que, nas últimas semanas, veu incrementándose. “Desde que se abriron as fronteiras con Brasil e con Colombia, subiron exponencialmente. Antes tiñamos algo máis dun centenar de casos ao mes, e agora esa cifra sumámola cada día”, detalla.

Non en balde, só no mes de maio disparáronse os contagios un 60%. Un escenario no que a Academia de Ciencias Físicas, Naturais e Matemáticas alerta sobre o atraso no desenvolvemento da pandemia no país, o que podería multiplicar as cifras e facer practicamente imposible a súa atención polo sistema sanitario.

“Non imos ter a oportunidade de votar”

Neste contexto, pensar en votar pode resultar practicamente unha utopía. A pesar de todo, o próximo 12 de xullo hai eleccións, e esa colectividade galega de máis de 32.000 persoas ten dereito a exercer o seu voto. Con todo, o propio Roberto mostra os seus reservas: “A pesar de que este ano podíase solicitar por internet –o prazo expirou onte-, na situación do país é complicado. Creo que este ano non imos ter oportunidade de votar”.

Tal vez non lle falte razón, porque máis aló das trabas burocráticas do voto rogado, cuxo cambio pediron ao goberno español en numerosas ocasións, a realidade de Venezuela é a que é. “Xa en condicións normais, non chega o correo. A correspondencia privada funciona fatal. Aquí, envías unha carta, e pode tardar 2 ó 3 meses en chegar”, resume Roberto coa tranquilidade de quen asume a extraordinariedad do ordinario.

Mentres tanto, “as rúas seguen moi soas” e a vida está parada. Tamén para os centros galegos e españois, que suman meses de portas cerras, sen ingresos e sen perspectiva de mellora. O que si que continúa, por fortuna, na Irmandade Galega de Caracas é o plan de medicamentos que impulsa en compañía da Xunta de Galicia. Leve consolo para un país desconsolado.   

Compartir