Galicia saca sobresaliente en educación. E a nota la poñen os expertos. E por que Galicia é xa unha referencia en educación? A estratexia que marca a folla de roteiro para o futuro dos teus fillos é a clave e ten nome. Chámase Edudixital 2020, a estratexia galega para a educación dixital, que supón unha aposta pola integración de tecnoloxía e innovación nas aulas e foi determinante para que os alumnos galegos despunten no último informe Pisa.

Esta avaliación constata que os estudantes de Galicia lideran entre os españois as competencias en ciencias e ademais, con 510 puntos, un resultado superior á media do país, que se sitúa en 483 puntos. Tamén melloran en matemáticas e xa son quintos, e con 498 puntos superan a media española de 481.

As cifras falan e os expertos tamén. Edutech, o hub da innovación educativa integrado por máis de 70 entidades do ámbito educativo e tecnolóxico, asegura que implantar o modelo de Galicia no resto de España podería mellorar o rendemento escolar un 30%.

"Se o resto de España adoptara este innovador sistema de ensinanza, en liña cos máis brillantes do mundo como Finlandia ou Canadá, poderíanse mellorar non só os resultados dos alumnos, tamén a calidade e a excelencia do modelo educativo, o cal en moitos aspectos demostrou quedar atrás", afirman.

Galicia ten a taxa de abandono escolar máis baixa, un 14,3%, fronte ao 17,9% da media do país, e a razón é que os plans se centran en habilidades e capacidades de cada alumno, potenciándoas e mellorándoas.

A primeira vez que Manuel Germade viu un bonsái foi nun centro comercial. Paseaba coa súa tía e sumaba apenas 5 anos. Tal vez 6. Iso, a idade, non o lembra exactamente. É o de menos. O resto si, porque aquela diminuta masa de ramas e follas quedouse para sempre na súa memoria, nun deses espazos case eternos que só a morte pode obviar.

"Gustoume tanto que ao final conseguín que mo compraran", relata. Aínda que non durou moito. Pero o pequeno Manuel solucionou a decepción desde o inxeño. Lonxe de deprimirse, saíu ao xardín familiar, colleu a rama dunha ameixeira, e a plantou nun testo. A ameixeira, paradoxas da vida, non só aguantou máis que aquel bonsái, se non que arraigou tamén na mente infantil dese pequeno, que empezou a vislumbrar todo o que a natureza agocha.

Hoxe, máis de 30 anos despois, Manuel lembra aquela anécdota con esa mestura tan galega de cariño e nostalxia. Algo semellante á morriña.

E o fai desde a mesma finca familiar asentada na parroquia de Beluso, un pedaciño de Bueu bañado pola ría en todas partes.

O talento galego

E a boa fe que non o perdeu. Hoxe Manuel vive daquel soño infantil, gozando en cada árbore, en cada rama, en cada tronco, mentres encallece as mans entre espesos fíos de cobre que lle permiten dar forma ás súas criaturas. Enxertos que crean vida e mesturan especies; acodos que permiten separar árbores; unha colección de máis de 2.000 bonsáis de todo precio, tipo e condición.

E o fai desde o seu "recuncho", desde ese Beluso no que medrou e no que se fixo home antes de irse a Xapón e de volver; algo para o que contouó, tamén, co Programa de apoio ao retorno emprendedor promovido polo Goberno galego.

Agora Manuel ensina ao mundo enteiro o seu talento, comezando pola súa terra, onde montou unha escola en Bueu.

Holanda, Italia, Alemaña, cursos e talleres nos que descobre a alma dun bonsái, ou nos que ensina os segredos para imporse no Circuito Europeo de Exhibicións. "Se queres gañar, necesitas a un profesional", argumenta.

El o é. Probablemente o mellor.

De neno tivo un soño e, xa de adulto, segue nel, "aínda que ao ser traballo non é igual de divertido".

Clientes, alumnos, proveedores... sempre hai alguén disposto a interromper. Tarde ou cedo, con todo, Manuel volve a o seu soño, a aquel bonsái infantil que hoxe se transformou en multitude. Un mestre galego, desde Galicia para o mundo.  

Agustín Gianre e Agustina Patiño tiñan clara a data da súa voda desde facía xa case un ano: o 2 de novembro de 2019. Dacabalo entre unha bonita primavera e un verán caluroso no corazón de Arxentina: Córdoba. Todo resultaba tan evidente que fluía coa mesma facilidade coa que avanzan os contos de final feliz: a pedida de man celebrouse en decembro de 2018, preludio do que estaba por vir, xa definido.

Sen embargo, o mundo, como nos ensinou Forrest Gump, é como unha caixa de bombóns: nunca sabes o que che vai a tocar. E a familia Gianre Patiño non ía a ser unha excepción. Unha bolsa BEME –acrónimo en galego de Bolsas Excelencia Mocidade Exterior- trastornou todos os seus planes. “O curso comezaba o 18 de setembro, polo que tivemos que cambiar a data da voda”, argumenta Agustina cunha excepcional sinxeleza, propia de quen ten claro o que quere e non pon escusas para conseguilo. 

Dito e feito. A notificación da bolsa lle chegou a mediados de xuño. Inmediatamente foron ao Rexistro e buscaron outra data: 17 de agosto. Inverno en Arxentina.

“Pero o pasamos moi ben. Tomámonolo como unha festa de despedida coa nosa familia e os nosos amigos”, lembra Agustina entre sorrisos mentres debulla o devir daqueles días nos que houbo que facer de todo mentres se preparaba unha voda: vender o auto, deixar o departamento, arranxar os papeis no Consulado…

Hai vida no rural e persoas comprometidas para reactivalo e que os pobos non queden abandoados e sumidos no esquecemento. Con este propósito nace unha iniciativa que aínda que pode parecer incrible e idílica, é real e está a ocorrer en Galicia. É a historia de A Casa da Poza.

Situada nunha aldea de Poulo, en Gomesende, na comarca ourensá da Terra de Celanova, unha familia decidiu poñela en aluguer por 50 euros ao ano, si, así, cun só cero, porque se trata dun prezo simbólico.

Porque como eles din “A casa para quen a traballa!”, é a única condición desta proposta, na que “preferimos falar de traballo, de involucrarse, de ilusión e de proxectos que de diñeiro”. 

Entre tantas casas de pedra que salpican o verde rural galego, A Casa da Poza é unha antiga vivenda familiar, de 200 metros cuadrados e 1.500 de finca cuxos donos non queren ver como se derruba e pretenden darlle unha segunda vida e unha oportunidade a quen lles interese reconstruíla tras unha década en desuso. Ten cociña, catro habitacións, un baño e un servizo. Ademais dun patio, bodega e un secador de chourizos, unha poza e terreo suficiente para traballalo como horta. E está a media hora en coche de Ourense e a 45 minutos de Vigo.

A través dun concurso que está aberto a propostas ata o 30 de abril, ofrecen un contrato de oito anos prorrogables a dez por un aluguer de 50 euros anuais fixos, porque cren “firmemente en potenciar a reactivación do rural galego a través de acordos de cesión de uso orientados máis ao traballo na vivenda que ao intercambio económico”.

De aquí sae o lema, a casa para quen a traballa, pois o contrato de cesión do uso vai dirixido a aquelas persoas que teñan ganas de habitar, coidar, dar vida e reformar unha casa nunha aldea tranquila, moi pouco poboada e rodeada de natureza.

Si che interesa apoiar su iniciativa tes que comprometerte a residir na vivienda e mantela, aínda que está habitable necesita un acondicionamento e arranxos, e tamén coidar a leira. 

O proxecto, relata a familia propietaria, está aberto a todo o mundo, o importante é que estés decidido a iniciar unha vida no rural e o demostres coa túa proposta.

O inquilino ou inquilinos gañadores terán que trasladarse nun prazo máximo de tres meses despois de asinar o contrato.

Se te atreves a participar podes rexistrar o teu proxecto na páxina web que crearon para a ocasión, casadapozapoulo.wordpress.com, onde recollen as bases do concurso, os formularios de solicitude e o contacto. Tamén podes visitar a casa a través das súas fotografías!

Tes ilusión, ideas e ganas de traballar? Se é así, danche a benvida!