Hai cousas que caben nunha maleta e cousas que non. A brisa atlántica, as romarías de verán ou as sobremesas eternas en familia son imposibles de empaquetar. Pero hai algo que, mesmo a miles de quilómetros, devolve ao instante a sensación de estar na casa: os sabores de Galicia. Esta terra recoñécese co padal, e quen vive fóra sábeno ben. Aquí reunimos dez deses pratos e produtos que espertan a morriña e fan querer volver.

1. Polbo á feira

O prato por excelencia de Galicia, presente en feiras, festas e domingos familiares. Cocido en cobre, cortado a tesoira e aderezado con sal gordo, pemento e un bo chorro de aceite de oliva, o polbo non é só comida: é un ritual compartido.

2. Empanada galega

De zamburiñas, de atún, de bacallau con pasas, de berberechos? cada zona presume da súa empanada. Nas mesas galegas sempre está presente, e para moitos emigrantes o recordo dunha empanada caseira basta para regresar mentalmente á cociña da avoa.

3. Queixo de tetilla

A súa forma inconfundible e o seu sabor suave convérteno nun dos queixos máis queridos de Galicia. Perfecto para acompañar pan de Cea, marmelo ou simplemente gozalo tal cal. É un deses sabores que nunca se esquecen.

4. Pementos de Padrón

?Uns pican e outros non?. Esa ruleta da horta galega ha dado fama mundial a estes pequenos pementos que, fritidos en aceite e espolvoreados con sal, convértense nun vicio irresistible.

5. Pan galego

Crujiente por fóra, con faragulla húmida e esponjosa por dentro. O pan galego ten un sabor que o distingue e que fai que, para moitos galegos no exterior, ningún pan achégueselle.

6. Mariscos das rías

Percebes, ameixas, navallas, mexillóns, vieiras? Galicia é mar e lévao na mesa. O sabor a marisco fresco é un privilexio que quen vive lonxe botan especialmente de menos.

7. Lacón con grelos

Un prato contundente, ligado aos invernos galegos e ao Entroido. O lacón, cocido lentamente, acompañado de grelos, patacas e chourizo, é sinónimo de reunión familiar ao redor da mesa.

8. Caldo galego

Reconforta o corpo e a alma. Feito con grelos, verza, pataca, chourizo e ás veces fabas, é unha das receitas máis humildes e, á vez, máis identitarias. Un caldo galego no inverno é pura Galicia nun cuenco.

9. Torta de Santiago

Crujiente por fóra, húmida por dentro e coa cruz de Santiago debuxada en azucre glas. Esta torta de améndoa, con séculos de historia, é embaixadora de Galicia en todo o mundo.

10. Albariño

O viño máis internacional de Galicia, fresco e afrutado, que acompaña á perfección aos peixes e mariscos das rías. Un brinde con Albariño é tamén un brinde coa terra.

Sabores que chaman ao retorno

Estes dez sabores son só unha mostra da riqueza gastronómica de Galicia. Cada bocado garda un recordo e unha invitación para volver. Porque quen regresa e senta na mesa familiar sabe que a verdadeira viaxe non empeza no aeroporto, senón no primeiro sorbo de caldo, no renxer do pan ou no picor inesperado dun pemento de Padrón.

Se estás a planear o teu retorno a Galicia ou simplemente desexas reconectar coas marabillas da túa terra natal, hai un destino que non podes deixar fóra da túa lista: as IllasCíes , o maior tesouro da ría de Vigo. Recoñecidas pola súa incomparable beleza e a súa riqueza natural, estas illas foron destacadas por National Geographic como unha das visitas imprescindibles de 2025, e non é difícil entender por que.

As Cíes forman parte do Parque Nacional Marítimo-Terrestre dás IllasAtlánticas , un enclave protexido que abarca tamén as illas de Ons, Sálvora e Cortegada. Estas illas, practicamente virxes, son un refuxio para a biodiversidade e ofrecen paisaxes que parecen sacados dun soño. Nelas atoparás praias de area branca finísima e augas cristalinas, como a praia de Rodas, recoñecida por The Guardian como "a mellor praia do mundo".

Unha viaxe inesquecible entre natureza e historia

O arquipélago está composto por tres illas principais: Monteagudo, Ou Faro e San Martiño. As dúas primeiras están unidas pola praia de Rodas e unha pasarela que che permitirá gozar do son da ondada mentres cruzas. Ademais, entre o areal e a ponte fórmase a pintoresca Lagoa dúas Nenos, fogar dunha rica fauna mariña.

Estas illas non só son un paraíso para os amantes do relax na praia, senón tamén para os entusiastas do sendeirismo e a aventura. Os seus roteiros lévanche a descubrir escarpados cantís, históricos faros e miradoiros con vistas de ilusión, como o Alto do Príncipe ou o faro de Monte Faro, situado a case 180 metros sobre o nivel do mar. Desde alí, poderás contemplar panorámicas únicas da ría de Vigo, os cantís e a illa de San Martiño.

Un encontro coa fauna e flora galega

As Illas Cíes son tamén un auténtico santuario para a fauna mariña e as aves. Golfiños, gaivotas e corvos mariños serán os teus compañeiros de viaxe durante o traxecto en barco desde Vigo, Cangas ou Baiona. Unha vez alí, poderás explorar as súas augas cristalinas practicando submarinismo ou snorkel, e marabillarche cos segredos que albergan os seus fondos mariños.

Para quen goza da observación de aves, as Cíes contan con varios puntos ideais para practicar birding, fogar dunha das colonias de aves mariñas máis importantes de Europa. A súa riqueza biolóxica, tanto en terra como no mar, converte a estas illas nun destino único.

Un paraíso sostible

A conservación é un dos alicerces fundamentais deste enclave natural. Cun límite de 1.800 visitantes diarios, as illas manteñen o seu carácter virxe e garanten unha experiencia tranquila e respectuosa coa contorna. Se desexas prolongar a túa estancia, podes optar pola área de acampada, desde onde poderás gozar de amenceres inesquecibles.

Redescubre Galicia desde a súa esencia

As Illas Cíes son moito máis que un destino turístico; son un símbolo da riqueza natural e cultural de Galicia. Se volves a esta terra máxica este ano, non deixes de visitalas. Aquí atoparás un lugar que conecta a tranquilidade do pasado coa maxestosidade da natureza galega.

Porque volver a Galicia é tamén redescubrirla. E as Illas dos Deuses están a esperarche.

No corazón de Lugo, a cidade máis antiga de Galicia, álzase unha das marabillas arquitectónicas máis impresionantes do mundo: a súa muralla romana. Este coloso de pedra, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000, é hoxe o exemplo mellor conservado de arquitectura militar romana que chegou ata os nosos días. 

Única no mundo por manterse íntegra tras case 17 séculos, a muralla de Lugo segue sendo un testemuño vivo do esplendor do Imperio Romano e da enxeñería da antigüidade.

Unha estrutura impoñente e única

Construída entre finais do século III e comezos do IV d.C., a muralla de Lugo rodea o centro histórico da cidade cun perímetro de 2.266 metros. 
Este cinto de pedra, coroado por 71 torres dos 85 orixinais, alcanza unha altura media de 10 metros, con tramos de adarve que chegan a medir ata 7 metros de ancho. Os seus muros foron deseñados non só como unha formidable defensa, senón tamén como unha obra estética que segue impresionando a visitantes de todo o mundo.

A función orixinal da muralla era protexer a cidade de Lucus Augusti, fundada no ano 13 a.C. por orde do emperador Augusto. Con todo, segundo unha das lendas máis coñecidas, non foi a cidade o que os romanos querían salvagardar, senón un lugar sacro coñecido como o "Bosque Sacro de Augusto". 

Este bosque, rodeado de misterio, sería a orixe do nome de Lugo, e aínda que non queda rastro do bosque, a muralla permanece, conectando á cidade moderna co seu pasado mítico.

As portas da historia

A muralla conta actualmente con dez portas que conectan o interior e o exterior da cidade, aínda que orixinalmente só tiña catro. Cada unha ten a súa propia historia e características arquitectónicas. 

A Porta de Santiago, unha das máis emblemáticas, data de época romana, aínda que foi modificada en séculos posteriores. Durante a Idade Media, foi a única porta que permanecía aberta durante as epidemias de peste. Hoxe, é o acceso principal para quen desexa percorrer o adarve da muralla, e o seu deseño convértea nun símbolo da cidade.

Continuamos o noso verán estival por Galicia e facémolo visitando a Torre de Hércules. Situada na cidade da Coruña, este amtiguo faro levántase sobre unha estrutura monumental que fusiona historia, mitoloxía e beleza arquitectónica nun só lugar. A torre milenaria eríxese como unha testemuña silenciosa de innumerables xeracións e eventos que deron forma á nosa terra ao longo dos séculos.

Construída no século I d.C. durante o dominio romano, a Torre de Hércules ten a honra de ser un dos faros en funcionamento máis antigos do mundo. O seu propósito orixinal era guiar aos navegantes ao longo da traizoeira costa atlántica, axudando a previr naufraxios e asegurando a seguridade dos barcos que transitaban por estas augas.

A torre recibe o seu nome de Hércules, o famoso heroe mitológico coñecido polas súas innumerables fazañas e a súa forza sobrehumana. Segundo a lenda, Hércules construíu a torre como parte dos seus Doce Traballos, especificamente para rescatar a Geryon e as súas vacas. A súa conexión coa mitoloxía engade un aire de misterio e encanto a este antigo faro.

A arquitectura da Torre de Hércules é un testemuño asombroso da destreza e a visión dos enxeñeiros romanos. A torre ten unha altura duns 55 metros e consta de varios niveis que reflicten distintas épocas da súa historia. Na súa base, pódense apreciar restos arqueolóxicos que datan da época romana, mentres que o corpo principal da torre mostra características da arquitectura románica e renacentista.

Ao longo dos séculos, a Torre de Hércules foi testemuña de numerosos eventos históricos e foi obxecto de admiración por parte de viaxeiros, poetas e artistas. A súa importancia cultural e a súa beleza única valéronlle o recoñecemento como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2009, reafirmando o seu lugar na historia e a identidade de Galicia.

Hoxe en día, a Torre de Hércules segue sendo un faro en funcionamento, guiando aos barcos coa súa luz ao longo das noites. Ademais, converteuse nun destino turístico popular, onde os visitantes poden explorar a súa historia a través de exposicións interactivas e gozar de impresionantes vistas panorámicas desde a súa cima.

En resumo, a Torre de Hércules é moito máis que un simple faro; é un símbolo da habilidade humana para construír e preservar monumentos ao longo dos séculos, un recordatorio da rica herdanza histórica de Galicia e unha conexión viva entre a realidade e a mitoloxía da antigüidade.

Toda historia ten un engarce; un fío condutor que guía as madejas do relato, primeiro aquí, logo alá, máis tarde aquí e alá, cruzando, quen sabe, océanos, e perdéndose no barro pasado dunha guerra, de calquera guerra civil. Ese nexo de unión comunica, neste caso, Galicia e Uruguai, terras de diáspora, de galegos que partiron sen deixar, xamais, de ser galegos. E faio a través das notas dunha gaita, a de Carlos González Siri, que nestes días de inmediatez e de espectáculo participa en Got Talent Uruguai, onde cativa a público e xurado simplemente coa súa gaita.

Aínda que atreverse a falar de simple cando hai polo medio talento galego e uruguaio pode resultar demasiado pretencioso. Carlos bota a vista atrás e comeza a lembrar. De pai galego e nai uruguaia que, no fondo, sempre quixo ser galega. “Ela (Nidia Nelly), ía aos bailes do Centro Galego de Montevideo, e soñaba con casar cun galego”, relata Carlos. Do mesmo xeito que logo soñou con ter un fillo que tocase a gaita.

Cousas do destino, ou da perseveranza, un día Nidia coñeceu a Vicente González Cuña, galego do Val Miñor, que en “época de guerra” partiu cara a Buenos Aires e terminou en Montevideo. Carlos lembra en presente a historia, coa normalidade de quen fixo seu algo extraordinario. Pero o certo é que ao fillo de Nidia e Vicente deulle por tocar a gaita, aínda que fose case sen querer.

“Foi todo de accidente. Con 4 anos facía de ‘mascota’ de Míguez, outro gaiteiro. Ía cun bombito chiquito. Un día, cando tiña seis anos, había que ir tocar a outro departamento, en Colonia, cun grupo de baile de Casa Galicia, onde tocaba o mestre Pichel. O meu pai era o encargado do bombo, pero cando tocaba a trompeta, non había quen atendese ao bombo. Así que dixen, deixádeme probar a min. E aí empecei sen querer”, relata do tirón Carlos, xa metido nunha viaxe fugaz que derivou, aos 8 anos, no tambor, e aos 9 anos nos seus inicios coa gaita.

Un traxecto que chega ata o de agora, ata os catro centros galegos de Uruguai -Casa de Galicia, Centro Galego de Montevideo, Val Miñor e Centro pontevedrés-, onde dá clases aos de aquí e aos de alá, “porque galegos nados en Galicia quedan moi poucos”; e ata as semifinais de Got Talent, onde o luns xógase o pase á final.

O Camiño discorre baixo os pés nunha ofrenda eterna cara ao seu avó. Unha peregrinaxe de sol e choiva, que mestura unha calor inopinado co tic-tac silencioso da auga rozando cada pedra, cada instante. Galicia en xullo. Tempo de Compostela.

A Catedral xorde embazada polas bágoas, unha catarata de emocións que emborrona a visión, poñendo punto e final a esta ofrenda tan particular: a de Michelle Mirón, primeira peregrina da diáspora galega en Norteamérica na reapertura do roteiro, que dedica o encontro ao seu avó Ramón. El non puido facelo en vida, pero seguro que goza da súa neta nalgún rinconcito de ceo, de cosmos, de memoria.

“O meu avó sempre quixo facer o Camiño. ‘Ti e eu farémolo xuntos’, dicíame. Comprou libros, vimos películas, ía medindo as etapas… Tiña todo preparado. Con todo, pasou o tempo, enfermouse e, finalmente, morreu o ano pasado sen poder realizalo”, relata Michelle, cargada de tristeza e de alegría; da tristeza do recordo e da alegría que outorga Compostela. 

Un destino, a final de contas, practicamente inenarrable, no que o peregrino, calquera, busca palabras que non existen para describir o seu encontro co Apóstolo. O final do roteiro, o inicio dun futuro inabarcable. “Aínda estou a tentar comprender e asimilar todo isto”, subliña Michelle, galega e neoiorquina ao mesmo tempo. Peregrina, hoxe, máis aló das fronteiras.

Ela reside en Nova York, onde exerce de directora de relacións institucionais de ‘A Nacional,’, o centro español máis antigo nos EEUU, camiño xa dos 153 anos. Pero a súa historia é tan nosa como a de calquera que nacese a este lado do Atlántico. Galega e con morriña desa terra que o seu pai tivo que deixar atrás en 1.973.

A primeira vez que a pequena nena de Brooklyn viu Galicia, introduciuse nun conto marabilloso. Porque alí, como nas fábulas na mente de calquera criatura inocente de 8 anos, “todo era natural”, incluso o tránsito dos rañaceos de Nova York á paisaxe de Lorbé, parroquia de Dexo, concello de Oleiros, A Coruña.

“Escoitar o ‘kikiriqui’ dos galos pola mañá; espertar no pobo; eses cheiros de campo, de verde, de brión, de humidade… Teño un recordo tan bonito… Cambiou a miña vida para sempre”, sinala, anos despois daquel instante, Michelle Mirón, neoiorquina de nacemento, galega de corazón, e co seu relato vital, como tantos, dacabalo entre dúas terras; entre eses dous mundos, tan distintos e tan iguais, que se expanden ao carón e a outro do azul infinito do Atlántico.  

Hoxe Michelle reside en Nova York, onde exerce de directora de ‘A Nacional, Spanish Benevolent Society’, o centro español máis antigo nos EEUU, que cumpriu 152 anos en novembro. Un lugar que, como tantos, sortea a pandemia como pode, coa vontade propia e allea daqueles que nunca deixan de ser nosos.

Como Rogelio, “unha figura en ‘A Nacional’”. “É o socio máis antigo que temos: suma xa 55 anos como membro”, detalla Michelle, aínda que el ten máis de 80, como moitos outros socios, galegos de Nova York, ou neoiorquinos de Galicia. Que máis dá, cando no fondo vén sendo o mesmo.

“Galicia sempre está presente na miña casa”, resume Michelle, que enumera entre a gastronomía do seu fogar o marisco, o caldo galego, as potaxes, o cocido ou unha boa empanada. Todo iso en Brooklyn, por que non. A final de contas, a súa é unha desas historias que entrelazan a diáspora, formando un nó imperecedero e cargado de recordos.

Unha historia familiar extraordinaria

Enrique, o seu pai, emigrou en 1.973. Alí, ou aquí, depende quen fale e desde onde, coñeceu a Norma, a súa muller, coa que tivo tres fillos. Ata o momento, todo normal. O seguinte paso, con todo, eleva o valor humano da historia a un nivel extraordinario: ambos eran xordos.

“A miña avoa María viviu connosco, e grazas a ela falo o español”. Cando Michelle tiña 6 anos, María volveu a Galicia, pero os seus pais apuntárona en Álceos, cursos que entón subvencionaba o Ministerio de Asuntos Exteriores para españois nados fose.

Suíza é un país de cimas elevadas, sempre ocultas, devoradas pola súa altura e envoltas nun frío silencioso, máis místicas, se cabe pola neve perpetua dos Alpes. Un fogar neutro no imaxinario colectivo.  E a terra de miles de galegos, casa hospitalaria daqueles que un día tiveron que emigrar. Hoxe, máis de 41.000 veciños fan de Suíza o quinto país do mundo no que a presenza de galegos refírese.

Pero Suíza, como todos, vive afectada polo Covid. Unha pandemia que se cobrou xa no país helvético máis de 7.500 vidas, e que obrigou a celebrar un Nadal atípico. Desas que tanto vivimos estas semanas: de ceas limitadas; máscaras que ocultan rostros riseiros, roubando, en certa medida, o sentido destas festas; de familias divididas…

Cóntanolo Estela Villamarín, presidenta da Asociación Cultural Galega A Roda. A súa historia, como tantas, é un compendio da diáspora galega. De avós que deixaron atrás casa e familia na década dos 70.

“O meu pai quedou en Ourense cuns familiares cando eles tivéronse que ir. Aquí, nunhas vacacións, coñeceu á miña nai. Despois casaron e partiron cara a Suíza”, resume Estela coa sinxeleza propia da nosa emigración.

Estela é hoxe a presidenta da Asociación Cultural da Roda. Un lugar de encontro para centos de galegos, onde, ata fai non moito, novos e nenos xuntábanse en clases de gaita, danza ou percusión. A galeguidade resumida na nosa cultura musical.