- A historia de Ana Alonso Chivite escríbese case soa, polo menos cando se unen os puntos cara atrás. Entón, todo cobra sentido: do Porriño a Concepción para volver de novo a Vigo, onde cursa un máster en xestión en desenvolvemento sustentable grazas a unha bolsa BEME
A emigración, a diáspora, a vida, é un relato de puntos que se unen e que só cobran sentido ao volver a vista atrás; ao virarse e observar o camiño percorrido, que vai deixando pegadas aquí e alá, en diferentes períodos intangibles, que sabemos cando empezan, pero non cando conclúen.
Sábeo ben Ana Alonso Chivite, galega do Porriño, un lugar onde as montañas de roca configuran unha paisaxe que é á vez arte, negocio e vida. Non tan distante, no fondo, de Concepción, a urbe chilena que une os dous puntos do relato vital desta galega do 85, que se foi para volver sen deixar nunca de vivir.
“Fun a Chile a estudar no último ano de carreira”, relata Ana, que recoñece o seguinte paso coa tranquilidade que outorga o presente sobre o pasado xa vivido: “Ao final estiven doce anos, ata agosto de leste mesmo ano”.
Un terzo de vida para esta licenciada en Bioloxía, que cursou os seus estudos na Universidade de Santiago de Compostela antes de que o traxecto depositásea alén do Atlántico, ese océano infinito que garda, silencioso, todas as historias da diáspora galega. Foi en 2009, cunha bolsa universitaria de intercambio
“Quería irme fóra de Europa, e Chile, segundo dixéronme algúns profesores da Universidade, era un país marabilloso para unha bióloga”, prosegue Ana, que chega así a Concepción, unha cidade de 200.000 habitantes, onde non están os seus pais, José Luis e Paz, nin o seu irmán Jorge, nin a familia enteira, nin os amigos, nin tantas outras cousas que supón sempre o deixalo “todo atrás”.
Aínda que os galegos, como é sabido, adaptámonos, e Ana non ía ser unha excepción. “Non é tan distinto, por iso tamén acabei quedándome tanto tempo”, recoñece mentres que pon o acento na cultura latina e o clima, similar ao de Galicia. Factores que, a pesar desa boa morriña irrenunciable, terminaron por deixala máis dunha década alén do Atlántico.
Bo, iso, e o peso do humano, as relacións que empezan e alónganse, que terminan mesmo nunha voda. Porque alí, en Chile, en Concepción, Ana coñeceu ao seu marido, JoséAndrés . Outro punto máis que unir a este relato. Como a vivenda comprada ou o desempeño laboral como visitadora médica. Factores que, se se suman, dan como resultado a manida estabilidade tan desexada.
E con todo… Con todo a terra tira e as vocacións chaman, rumorean case ao oído sen saberse. “Sempre tiña a espinita de, quizá, poder retomar a miña profesión de maneira máis específica, máis vocacional, e a verdade é que non me preguntes como, creo que foi a través dunha publicidade na internet, chegou ata min a opción das bolsas BEME”, detalla Ana.
Estas bolsas -acrónimo en galego de Bolsas Excelencia Mocidade Exterior- son impulsadas cada ano polo goberno de Galicia, co obxectivo de traer de volta a casa aos fillos e netos daqueles que un día tiveron que emigrar; ou aos mozos emigrantes que partiron case sen sabelo, como Ana, que ao coñecer o programa díxose a si mesma: “Ah, pois está moi ben”.
Unha llamita que se unía ao feito de que a José Andrés gustáballe moito España: “Estivera un par de veces e parecíalle que había moita calidade de vida”. E así, case sen querelo unha vez máis, Ana apuntouse iniciando un proceso que a trouxo de volta a casa, á Universidade de Vigo, onde estuda un Máster en xestión en desenvolvemento sustentable.
Mentres tanto, José Andrés retomou tamén a súa vocación. Fisioterapeuta, en Chile dedicábase á visita médica. Agora fai un máster na Escola de Osteopatía de Vigo.
Pero máis aló das vocacións e os soños, Ana e José Andrés gozan desa ‘Galicia profunda’ tan de moda; do clima, das paisaxes, da historia; da vida de pobo, de Goián, onde viven os avós paternos dela, ou de Ponteareas, onde reside outra parte da familia; das distancias “moi curtas”, que permiten ver á familia nun amén –“alí tardabamos unha hora e cuarto para ver aos meus sogros”; da gastronomía, esa que tanto botaba de menos Ana en Concepción: do polbo, do cocido, do peixe.
Agora estráñanse outras cousas, pero xa non é morriña, son recordos agradables do pasado: os amigos, o grupo de mergullo, os asados, a natureza virxe, os volcáns… Moitas cousas; non as suficientes para que o relato de Ana siga aquí, en Galicia, de onde se foi case sen querer e onde volveu grazas a unha BEME. Cousas da vida e a diáspora.