Hoxe o Celta volve á Europa League, nove anos despois da súa última aventura continental. Pero este regreso non é só fútbol: é tamén memoria e emoción. En Stuttgart, cidade alemá cunha importante comunidade galega, o club celeste lembra a todas aquelas persoas que, noutras épocas, cruzaron estas mesmas fronteiras non para celebrar nin para competir, senón para traballar e sobrevivir.

Calcúlase que, ao longo do século XX, medio millón de galegos partiron cara a países como Alemaña, Francia ou Suíza. Deixaron atrás familias, aldeas e mar, coa promesa de volver algún día. Esa promesa, tantas veces incumprida, é hoxe o corazón de Voltarei : unha homenaxe musical impulsada polo Celta en colaboración con Hard GZ e o selo Rio1923.

Un canto á memoria e á esperanza

Voltarei non é só unha canción: é unha declaración de pertenza. Os seus versos evocan aos mariñeiros, aos emigrantes, ás mulleres que sostiveron Galicia en ausencia dos seus, ás promesas gardadas en fotografías engurradas nas maletas. É un relato que une a dor da partida coa esperanza do regreso, esa esperanza que se transmite de xeración en xeración.

O tema estrearase este venres a medianoite en plataformas como Spotify e iTunes, mentres que o videoclip, gravado entre paisaxes galegas e símbolos de identidade celeste, verá a luz ás 12:00h nas redes sociais do Celta, Hard GZ e Rio1923. Un lanzamento pensado para que a voz de quen se marchou siga viva tamén entre os máis novos.

Hard GZ, a voz dunha xeración con raíces

Pedro Ruibal Iglesias, coñecido como Hard GZ, naceu en Vigo en 1995 e converteuse nunha das figuras máis influentes da música urbana en España. O seu rap, honesto e comprometido, fala de barrios, de emigración, de loita e de esperanza. Encheu salas e festivais por todo o país, con fitos recentes como o seu concerto no WiZink Center de Madrid en xaneiro de 2025.

Na súa obra sempre hai un vínculo profundo con Galicia, cos seus sons e coa súa identidade. Esa conexión é a que hoxe o une ao Celta: un club que representa a Galicia en Europa e que comparte con el a memoria da emigración e o orgullo dunha terra que nunca esquece de onde vén.

Afouteza en Europa

O Celta regresa hoxe a Europa coa forza da afouteza, esa palabra que define a valentía dun pobo que nunca se rendeu. Faio cun balón nos pés, pero tamén cun canto no corazón: Voltarei, un recordatorio de que Galicia, aínda que estea lonxe, sempre volve.

A letra

Visto a cores do ceo

vou lonxe traballar

se souberas canto che quero

non me deixarías marchar.

Canto custa ou diñeiro

se co tempo teño que pagar

volta de novo estranxeiro

volta de novo ao fogar.

Lento, morro por dentro se non estás

sigo escoitando non vento ou teu acento

ou teu cantar, leva consigo un queixume

un segredo gardado non tempo,

orgullo que medra non peito

somos dá costa somos do mar.

Fillos do sal e do monte,

petos baleiros fuxen dá morte

fame en Galicia pura miseria

dá miña familia.

Fillos do sal e do monte,

bocas famentas comen do norte

voltar de fronte, á miña casiña

á familia que nunca rompe.

Ao horizonte marchan os pobres,

van pal aceiro van pa os barcos

pan para o pobo pan pa? a ría

pa? voltar cunha chea de cartos.

As mulleres con dobre papel,

criando soíñas non campo,

viúvas de vivos levando ou fouciño na man

e coidando de tantos.

Entre as nubes, na miña terra

choiva, néboa, ceo celeste sangue Celta

voltar e sentir unha aperta.

Na chaqueta unha foto que pesa

non podo esquecer a promesa

e deixar que me leve a tristeza

sen loitar por manter a afouteza.

Mariñeiros, emigrantes

pedíndolle á Virxe do Carme

?que os protexa que non lles falte

ata que as mans aguanten?.

Pra ou navegante, ou que esta fóra

que segue adiante busca melloras

eses de antes son como agora

deixan aos fillos aínda que doa.

Voltarei, voltarei, voltarei.