• David Carril, galego de 39 anos, suma xa unha década vivindo na capital inglesa. Alí, a súa gaita chegou a converterse nunha imaxe clásica sobre o Támesis. O Covid, con todo, cambiouno todo
23
Dec
2020
David Carril 2

O Támesis atravesa Londres entre susurros provocados pola auga, que acariña incansable as súas beiras. Azul verdoso, case negrou, o río reflicte aquí e alá parte da historia da City, desde os viquingos ao impoñente porto comercial do século XIX. Ao redor del, alimentada polas súas augas, crece a cidade, alborotándose a intres, desperezándose outras veces.

Un fluír imperial e mundano ao mesmo tempo, sobre o que home foi  levantando pontes que comunican ambos os lados da urbe. Chelsea Bridge, Vauxhall, Waterloo… até 14 viadutos con centenares de imaxes iconoclastas que salpican esta e aquela esquina, ese e aquel recuncho. Como a Ponte de Westminster, flanqueado hoxe por ese enorme “Ollo de Londres” que domina a cidade desde unha altura inopinada.

Alí, durante un tempo, e antes de que a pandemia tamén silenciase esas cancións, soaban acordes de gaita… galega, escocesa, irlandesa… Quen sabe. A maioría somos profanos, aínda que non deixemos de admirar esa música de vento que nos acompaña desde sempre. Como a David Carril, 39 anos, galego de Camariñas, que lonxe de ser profano converteuse en mestre das gaitas, aquí e alá, en Londres e en Galicia.

Todo comezou de neno, tira de memoria o propio David rescatando recordos da súa infancia: “Empecei de pequeno, con 5 ou 6 anos, na aldea, en Camariñas. Foi cousa do meu pai, que fora gaiteiro de novo”.

Hoxe, máis de tres décadas despois, atopou o seu oco en Inglaterra, coándose, antes do Covid, en centos de fotos coroadas polo Palacio de Westminster ou pola Nora; todo é cuestión de perspectiva.

A pandemia, por desagracia, acabou cos turistas, silenciando a gaita sobre o Támesis. Non a David, que continúa coa súa vida, coa súa música, coas súas clases de pandereita, e coa súa gaita. Este verán, sen ir máis lonxe, actúa en   a voda dun escocés e unha galega, en algo así como unha tortilla á que hai que darlle a volta para que quede perfecta en ambos os lados. Dous gustos, dúas familias, dúas culturas, dous traxes e, por suposto, dúas gaitas.

David Carril 3
David Carril 4

“Para ou profano, a diferenza visible son vos tres roncóns na escocesa para a parte de atrás; é máis grande, máis voluminoso, cun son máis potente e máis duro. Para ou que sabe, a forma de tocar é diferente; as melodías son diferentes; empregan escalas diferentes…”, razoa David coa seguridade do que, efectivamente, sabe, e moito, na materia.

Non en balde, suma xa catro anos tomándolle o pulso á escocesa, máis ‘típica’, entre ingleses, en funerais que nas vodas.

Unha década en Londres

David traza os seus recordos desde Londres, onde leva unha década convivindo co gris, coa choiva, co vento e a nostalxia, coa añoranza de Galicia e da “paz das súas paisaxes”. Con todo aquilo que, de modo máxico, cabe, por unha vez e sen que sirva de precedente, nunha soa palabra: a morriña.

“Cheguei en febreiro do 2010, con 29 anos, na procura dun traballo. Comecei de conxerxe nun tribunal, e tinga estudos de música tradicional celta, galega, irlandesa e escocesa”, rememora desde a tranquilidade que dá o presente. 

En Galicia xa levaba anos participando en asociaciones e dando clases. Unha opción que, de modo inesperado, expónselle tamén en Londres. “Empezamos pola suxerencia dunhas rapazas galegas que coñecía de diferentes eventos culturais. En plan informal. Comentáronme que se me importaba dar clases de pandireta, e accedín. Comezamos a publicitalo nas redes sociais e animouse moita xente”, relata David.

Así comezou a dar clases a un grupo de galegos con algún inglés infiltrado polo medio. De pandereita e de canto. Entre todos, alugaron un local nun pub irlandés. Ao principio chegaron a ser 20. O Covid suspendeunas desde abril.

A gaita, con todo, non tivo tanto tirón. “Tamén é que son caras”, resume David con sinxeleza. Unha básica pode roldar os 1.000 euros. Agora mesmo ten un par de alumnos cos que fala por Zoom.

O mesmo Zoom co que aspira a pasar o Nadal. “Acabamos de saír do confinamento e este ano quedarei en Londres. Aínda estiven en setembro en Camariñas, cando melloraba a situación. Galicia botar de menos sempre, pero este ano é ou que toca”. E non lle falta razón.

David Carril 1
Compartir