• A ladeira do Monte Castrove, en Poio (Pontevedra) esconde dúas hectáreas de secuoyas vermellas regaladas en 1992, con motivo do V centenario do descubrimento de América, por George Bush pai “ás xentes de España”
  • Plantadas por un grupo de universitarios americanos e galegos, o souto configúrase desde entón como símbolo de irmandade entre o Vello e o Novo Mundo
14
Oct
2020
Bosque Secuoyas 1
Vista desde el mirador del bosque.

O mar, tamén o asfalto, serpentea suavemente saíndo de Pontevedra en dirección a Sanxenxo, deixando aquí e alá diminutos cóbados de terra e auga que esconden, en silencio, algún que outro lugar inesquecible. Mestura de brión, pedras, area e tempo, que transitan en cores de verde a negro pasando polo ocre, co azul escuro, ás veces claro, do Atlántico, como lugar común ao fondo.

Un pouco máis arriba, afastándose esa marabillosa lagoa conectada co mar que en Galicia chamamos ría, escóndese o mosteiro de San Juan de Poio, paso previo ao noso destino. Todo se andará.

Pero antes contemplemos a fachada majestuosa, dourada polo sol do outono que acaba de arrincar, que volve a pedra case branca, ocultando, aos ollos do viaxeiro, os claustros seculares dun mosteiro levantado noutra época, noutra terra, nun mundo ao que hoxe nos desprazamos en series e películas.

As primeiras referencias datan do século VII, do reinado de Bermudo III -que máis dá- e dunha posterior reconstrución, paso previo ao actual edificio, que comezou a levantarse a finais do XVI. Hoxe os mercedarios habitan o mosteiro, testemuña silenciosa tras o abandono polos benedictinos na incautación de 1890.

Ría de Pontevedra a la altura de Poio
Ría de Pontevedra, á altura de Poio.
Monasterio de Poio
Fachada da Igrexa do Mosteiro de San Xoan de Poio.
Coto de la rapa das bestas
Coto da rapa das bestas.

Un pode perderse entre a súa igrexa, mestura de formas de clásico e barroco; ou pode facer o mesmo entre os seus claustros, no das ‘procesións’ ou no do ‘cruceiro’, co seu impresionante mosaico do Camiño de Santiago; e mesmo, quen sabe, pode elixir a súa biblioteca ou a ‘Escola de Canteiros’.   

Pero hai outra opción máis ‘natural’, que nola oe ja da costa, outra vez serpenteando entre o asfalto, nunha estrada curvilínea que sobe, entre xiros de esquerda e de dereita, cara á Escusa, unha pequena aldeíña deses que se tinguen de gris á sombra das árbores sumando máis casas que veciños, e onde un pequeno pony recibe ao visitante a man esquerda. Paso previo ao coto de rápaa dás bestas’, ou o lugar onde se desposúe da súa melena aos cabalos.

Máis arriba, e logo máis abaixo tras facer cume, espera, xa por fin, o bosque de secuoyas de Poio; un nexo entre dúas terras; a unión, unha vez máis, outra vez, sempre, onte e hoxe, entre América e Galicia. Galicia e América. Desde Colón até hoxe, pasando polos millóns de fillos da emigración que un día tiveron que partir e que agora, máis que antes, retornan á súa casa.

Porque este bosque, apenas cincocentos exemplares que se elevan cara á o ceo na ladeira do Monte Castrove, é relativamente novo. Poderiamos falar, tratándose de secuoyas vermellas, dun bebé de 28 anos que chega a vivir até 2.000. Nin un suspiro de vida por agora -todo é tan relativo- que, con todo, arroxa enormes sombras frondosas que protexen do sol ao visitante.

Secuoyas 2
Unha das secuoyas vermellas do bosque.
Placa secuoyas
Placa conmemorativa na entrada do bosque.
Bosque de secuoyas
Bosque de secuoyas de Poio.

Un agasallo de George Bush pai “ás xentes de España” como símbolo de irmandade entre o Vello e o Novo Mundo. Entre Galicia e América. Como si non. Ofrenda, por suposto, que se fai efectiva en o 500 aniversario do descubrimento de América -desde entón o ‘Bosque de Colón’- e que plantan, quen mellor, un grupo de mozos universitarios de aquí e de alá, americanos e galegos.

Algo máis de 2 hectáreas que rozan as nubes; o maior bosque de secuoyas, aínda tan novos, de Europa, que apenas comezaron a estirarse, e que esconden, un pouco máis arriba, oun miradoiro sobre a ría de Pontevedra, mestura de dous azuis, o do ceo e o do mar, topándose, levemente, no horizonte.

Camiñando entre as follas caídas que tinguen o chan de marrón anaranjado un está aquí, pero sente alá; naqueles bosques afastados do outro lado do Atlántico, ao Sur de California, de árbores lendarias que apagan o sol entre as súas ramas. Pero están aquí, en Poio, na nosa terra, proxectando grandes sombras que aspiran a facerse xigantes co tempo, e que unen, unha vez máis, Galicia con América.  

Compartir