- Tamara Acha emprendeu a súa aventura londiniense en 2014. Alí acabou traballando nunha empresa de videoxogos: contrato indefinido e un futuro na gran cidade. E a pesar de todo, botaba de menos Galicia a cada pouco
- Unha bolsa BEME da Xunta permitiulle deixar todo atrás e volver a casa
Cada vez que volvía a casa, Tamara Acha sentía nostalxia da ría. Unha especie de atracción que tiraba dela suavemente, até parala diante dunha praia calquera en Vilanova de Arousa. O mar outra vez ante os seus ollos; o son das ondas que se arrullan sobre as pedras da beira; a area que se desliza entre os dedos... E entón, só entón, xa todo cobra sentido... Ata que o avión de volta a Londres deixa atrás esa mesma ría namorada, converténdoa nun pedacito azul no esquecemento.
“Cada vez que viña, custábame máis facer as maletas e regresar a Londres”, confesa Tamara, desde a felicidade que dá saberse xa de volta en casa. Pero vaiamos por partes, porque non todo foi tan sinxelo. Tamara se graduó en Tradución e Interpretación en 2014, na Universidade de Vigo. “En España non había moito traballo, así que decidín marcharme a Londres”.
Dito así soa sinxelo, aínda que esa primeira viaxe resultaba algo parecido a unha aventura, cun tesouro aínda por descubrir. A primeira proba desa procura durou 6 meses, o tempo que estivo a traballar como AuPair nunha familia londiniense. “Aprendín moito inglés porque me pasaba o día falando cos nenos”, destaca.
A mellora do idioma supuxo o salvoconducto necesario cara á segunda proba da procura. Esta vez, a misión transcorría nun cine na zona de Picadilly. Pero claro, os cines na City non son como en provincias. Leste, en concreto, tiña restaurante e bar privado. Ademais do despacho de billetes. Un escenario idóneo para seguir coa aprendizaxe do inglés.
A empresa de videoxogos
“Despois do cine, xa tiña o nivel suficiente para exporme buscar traballo no meu”, prosegue o seu relato Tamara, coa seguridade de quen xa viviu o que narra. E así entramos na terceira fase da procura dese tesouro. Un periplo centrado na ‘tradución multimedia’ ou ‘audiovisual’. Neste campo uno pode imaxinar multitude de posibilidades nun mundo tecnolóxico e interconectado: cine, televisión, teatro, publicidade, medios audiovisuais ou dispositivos móbiles. Falta unha: os videoxogos.
TRAS TRES ANOS E MEDIO EN LONDRES, TAMARA COMENZOU A TRABALLAR NUNHA EMPRESA DE VIDEOXOGOS
“Nunca foi unha cousa que pensase nun primeiro momento, pero xurdiu a posibilidade de traballar nunha empresa de videoxogos, e seduciume a idea”, continúa Tamara unindo os puntos cara atrás. Atopara o seu tesouro... polo menos por agora. Porque a brisa de fondo traía sempre aromas de saudade. Pero non perdamos o fío aínda.
Continuamos nese Londres mestura de clásico e moderno, no que os cubos acristalados das novas construcións mestúranse con aquelas de aire señorial, físgoa do pasado no presente. E seguimos tamén nesa empresa na que Tamara comeza a súa aventura como ‘tester’.
Ten dúas funcións. Unha, simple e máis monótona: traducir xogos. A outra, vinculada ás grandes compañías que xa mandan o seu proxecto traducido: “Dábanche o videoxogo e tiñas que testearlo. Revisar o texto, atendendo á gramática e a lingua; pero tamén observar si os gráficos estaban ben, si os personaxes e a historia eran coherentes...”. Imos, que había que xogar sen piedade para deixar o produto listo para o mercado.
NA EMPRESA, TESTEABA OS VIDEOXOGOS PARA DEIXALOS LISTOS PARA O MERCADO
“Estaba súper contenta, aprendín moitísimo, eramos un equipo de xente nova...”, expón Tamara. Pero? Pero a ría continuaba de mar de fondo. E iso que en Londres vive a súa irmá Lorena. “Con ela quitábame o mono do galego”, confesa.
A bolsa BEME
Un consolo diminuto entre dous mundos antagónicos: a calma fronte á tensión, a proximidade en contraposición ás distancias, o fogar batallando coa City. “Alí as cousas pasan moito máis rápido. A vida é máis frenética”.
Así que cando lle concederon unha bolsa BEME non dubidou. “Sen a bolsa non volvese nunca”. Con ela, pechou os ollos e fixo as maletas deixando atrás un contrato indefinido, un proxecto ilusionante, o tesouro que buscara durante case 4 anos. Sen dúbida, Galicia é moito. Polo menos, para algúns, máis que Londres.
Estas bolsas son unha iniciativa do Goberno galego para traer de volta a casa cada ano a centenares de mozos da comunidade que están no exterior, ofrecéndolles a opción de cursar os seus estudos de posgrao nunha do tres universidades galegas.
Tamara elixiu Vigo, onde realiza un Máster en Tradución Multimedia. “Que ademais ten unha materia que é ‘Localización de videoxogos’”, engade a modo de anécdota. O que si que non é unha anécdota é a súa vontade de permanencia: “Quero quedarme. É verdade que aquí non hai moitas opcións, pero podo traballar como autónoma, desde casa, para todas as empresas”. Calquera cousa con tal de poder sentir cando un quere a area que se escurre entre os dedos, o mar mollándoche os pés, o cheiro a salitre do amencer... Calquera cousa con tal de sentir Galicia a cada pouco.