- Evelyn Canessi Castro ten 29 anos e unha vida entre dúas terras, “metade galega, metade uruguaia”. O seu relato é un continuo ir e vir entre ambas as beiras do Atlántico e, por agora, conclúe aquí grazas a unha bolsa BEME
O relato, sempre en presente, xorde botando a vista atrás. Unha mirada cargada de nostalxia e de diáspora, daquelas miles de persoas que fai non tanto, na distancia que marca o branco e negro sobre a irrupción da cor máis futurista, partiron buscando unha vida, poida que mellor, pero vida a final de contas. Os nós se avejentaron, volvéndose así fortes e irrompibles, como ese lazo que une Galicia e Uruguai, e que coñece ben, en presente, por suposto, Evelyn Canessi Castro, metade galega, metade uruguaia, ou galleguaya. Unha historia familiar dacabalo do azul profundo do Atlántico. Como tantas. Como esta.
Porque Evelyn naceu alá, para vir aquí de nena e volverse alá de moza, antes de retornar aquí agora, cunha BEME, e deixar alá e aquí recordos e vivencias, o fío dun completo relato de emigración con apenas 29 anos.
Un ir e vir, con todo, que mesmo comeza máis atrás, aquí e alá, na historia da súa tatarabuelo, que nos conduce, silenciosos, a aqueles grandes buques a vapor de finais do século XIX. O fume, branco ou negro, que máis dá, guía a historia familiar de Laxe a Montevideo. O amor fixo o resto, xa se sabe. E dúas xeracións despois, os pais de Evelyn deciden cruzar esa ponte xigantesca e solitario que une sempre Galicia e Uruguai.
“En 2002, coa crise en Arxentina, que afectou a Uruguai, o meu pai decidiu emigrar a España. Eu vinme coa miña nai en 2003”, lembra Evelyn, coa vantaxe de poder resumir a súa propia vida en dúas trazadas. Aquí e alá unha vez máis. Metade galega, metade uruguaia.
Entón, en 2003, Evelyn tiña 10 anos e unha infancia por vivir. Aos 18, unha carreira por facer, que decide cursar na Universidade da República, en Montevideo. Outra vez alá. “Fun cos meus avós e os meus tíos; un pouco con cada un”, relata á vez que recoñece ese apegamiento, ese botar de menos: “Estaba moi unida aos meus avós”.
Tamén o está a Galicia, á nosa terra, que tira, que chama, que percute niso que resumimos na morriña. “Os meus papás quedaron acá e nunca volveron”, expón Evelyn; outra vez o lazo do retorno. “Co Covid quería volver e xurdiume a oportunidade da BEME”, engade.
As bolsas BEME
BEME. Acrónimo en galego de Bolsas Excelencia Mocidade Exterior. Unhas bolsas postas en marcha polo goberno de Galicia para ofrecer aos mozos galegos de todo o mundo, fillos e netos daqueles que un día tiveron que partir, a posibilidade de volver a casa. Este ano retornarán outros 200, como o pasado, como Evelyn, como o case mil aos que xa se lles abriron as portas de Galicia grazas a esta iniciativa.
“Coñecín a convocatoria a través de internet”, continúa Evelyn, que escolleu Galicia porque tiña que ser Galicia, por eses vínculos, pola súa infancia, polos seus recordos. “Ao principio, de nena, custoume moito facer amigos. Ata case o cuarto ano de Instituto non lograra facer amigos, pero ao final fixen un grupo grande”, continúa. Un deses que perduran e que atraen, que segue vixente e do que gardaba “lindos recordos dos últimos anos”.
Hoxe, desde aquí, Evelyn continúa o seu relato. Metade galega, metade uruguaia. E faio desde a Universidade de Vigo, onde cursa un máster en Prevención de riscos laborais. É a terra das súas orixes, da súa tatarabuelo, dos seus pais, dela mesma. Un lugar onde goza de “a tranquilidade coa que se vive”, da calidade de vida, das súas amigas de entón e de agora, das praias… Do “paraíso ao que quería volver” e no que soña con quedar. Quen sabe. En xuño defende a tese e xa está a facer prácticas nunha empresa no Porriño. Continuará.