- A de Karina Lomba é unha historia máis da diáspora galega, marcada polo que queda atrás e o que hai diante: o nexo de unión entre Arxentina e Galicia, entre o pasado e o futuro, entre o que puido ser e o que é grazas ao programa de retorno emprendedor que promove o goberno galego
Calquera historia de diáspora é como unha xigantesca onda con resaca. Un relato que rompe ao carón do Atlántico, para volver sempre, con maior ou menor forza, a través das correntes do océano, nun ir e vir anónimo e persoal, de historias compartidas de nome e apelidos, que se entrelazan a ambos os dous lados do azul inmenso do océano.
Ben o sabe Karina Alejandra Lomba Díaz, que iniciou a novela da súa vida en Arxentina, neta de galegos, como moitos, como tantos, daqueles que un día tiveron que partir, deixando atrás, no recordo, unha delicada imaxe de tristeza en branco e negro. “Os meus avós por parte de papá eran de Galicia, de Lugo e de Pontevedra. O meu papá xa naceu en Arxentina, con tres irmáns máis”, expón Karina coa sinxeleza da diáspora.
Ese mesmo éxodo que, despois de miles de voltas e requiebros, tróuxoa de volta ata Galicia, inexplorada e coñecida ao mesmo tempo. Unha Galicia da que afirma, convencida: “É o meu lugar no mundo; atopeino”. Unha frase redonda, contundente, que cobra máis sentido, se cabe, nos beizos dunha neta de emigrantes que naceu, creceu e fíxose muller en Arxentina, onde traballou 20 anos de enfermeira antes de montar o seu propio estudo de pilates, e que, finalmente, decidiu “vender todo e buscar novos horizontes” porque alá, por desgraza, xa non hai “nada”.
Horizontes familiares, iso si. Os da terra das súas raíces, a nosa terra. Os dunha Galicia onde chegou tras a súa filla, Lara, que decidiu vir traballar a España co seu noivo, Juan Pablo. “Viñémonos a Madrid; el tiña traballo aquí. Cando a miña nai veu co meu irmán, optamos por Galicia, que era onde estaban os meus avós”, resume.
“Alá non se pode”, retoma Karina o fío do relato, unha madeja de nostalxia e de morriña, que se abre paso cara a hoxe desde un pasado recente e imposible, no que “hai que pagar desde seguridade social ata educación”, e no que “non se pode camiñar pola rúa co celular na man ou coa mochila colgada atrás”.
“En Arxentina non podes ir á casa dun amigo a 400 metros porque é perigoso”, resume, contrapoñendo esa incerteza ás certezas, á Galicia “impagable” que ofrece “a posibilidade de progresar e de emprender”; á Galicia dos recordos, da uva tinta dos contos da avoa, do “aire lindo” e a “xente moi amable”.
Esa Galicia á que Karina volveu tras “vender todo” en “busca de novos horizontes”; unha viaxe que puido emprender grazas, en parte, ao programa de apoio ao retorno emprendedor que cada ano impulsa o Goberno galego, e que lle axudou a poñer en marcha unha máquina totalmente innovadora.
“Sempre tiven a idea de deseñar unha máquina que vira hai tempo en Brasil. A miña filla e o meu xenro axudáronme co plan de negocios”, prosegue Karina relatando, emocionada, o invento ao que lograron darlle forma: unha máquina que permite soster no aire un colchón sobre a que un pode realizar calquera actividade física. Pilates, ioga, adestramento funcional, taichí. “É bastante versátil e mandámola a fabricar aquí en Galicia”.
Un punto de apoio sobre o que mover o mundo, o seu mundo. “A máquina non está en Europa en ningún lado”, retoma Lara coa explicación deste proxecto. “A miña nai viuna porque hai doce anos que está no mundo do pilates, e por redes sociais coñece doutros lugares”, continúa, relatando os cambios introducidos, “necesarios para un mellor funcionamento”.
Un esforzo que deu os seus froitos: a máquina xa está á venda a través da web kalewa.es. ‘No aire’, en hawaiano, e nunca mellor devandito. O primeiro paso dun negocio que busca agora un lugar físico para crecer, e no que seguen abundando vontade e decisión. Como a de Lara, modelo nas fotos, en busca dun equilibrio imperfecto que conduce á perfección, a esa figura que se sustenta sobre unha plataforma sostida, ese punto no que todo cobra sentido. A Galicia.
