- A de Sofía Aubone é unha máis das miles de historias que unen Arxentina con Galicia, dous mundos distintos que acaban sempre conectando dúas realidades tan distantes como idénticas. A súa converxeu grazas a unha bolsa BEME
A imaxe ten lugar nun hórreo, un conxunto de pedra e madeira que protexe o gran e preserva a memoria, aniñando para sempre nos recordos de Sofía. Entón, apenas unha nena, rebulda co choclo e cos seus curmáns. O choclo? A palabra navega a través das ondas do Atlántico, nun ir e vir que comunica Arxentina con Galicia, e provoca as risas da súa curmá: “Non é choclo, é millo”.
Aquel foi o primeiro nexo de unión de dúas realidades asentadas, tan distantes como idénticas. Outra historia compartida, outra de tantas, da diáspora galega, que anuda os seus lazos en branco e negro, case gris, cargados de melancolía e de nostalxia, arroxando, no futuro, un relato cargado de morriña. De voltas e revoltas. De dúas terras case irmás pola comuñón perenne daqueles que un día tiveron que partir.
Como Leonardo Paz e Dores Pérez Moreira. El de Vimianzo, ela de Laxe. El partiu cos seus irmáns, cando tiña 20 anos. Ela deixou atrás Galicia xa de nena, con apenas 8 anos. Entón, mozos co relato por diante. Hoxe, coa historia plena da súa vida fose do tinteiro, apuran os retrincos e soñan con volver, por que non, a esa Galicia tan estrañada e tan distinta.
Unha Galicia da que, a pesar da distancia e a pesar de todo, empapouse unha das súas netas Sofía, de volta na terra do millo grazas a unha bolsa BEME (acrónimo, en galego, de Bolsas Excelencia Mocidade Exterior). Esta iniciativa, posta en marcha polo Goberno da rexión permite cada ano por centos de mozos da diáspora volver á terra das súas orixes para cursar aquí os seus estudos de post grao.
Sofía chegou a elas por internet, ese océano tan fácil e rápido de navegar que é capaza de unir dous puntos no tempo dun bostezo. Neste caso, outra vez, como sempre, Galicia e Arxentina, Santiago con Buenos Aires, co Corcubión, un pedacito de Galicia na diáspora, unha asociación da nosa terra, unha de tantas, onde se instalaron Leonardo e Dores fai xa demasiado tempo, despois de coñecerse no Club Mocidade de Saavedra.
Paradoxos da emigración e do relato daqueles dous mozos que naceron case á beira para ir coñecerse en Arxentina, paso previo á chegada das fillas -Julia e Graciela, nai de Sofía- e do propio negocio familiar: a fábrica de pastas Paz.
Crecer rodeada de Galicia
Unha historia co azul e branco de Galicia sempre ao fondo, ata o final. “Toda a vida seguiron indo ao club. En 2019 entregáronlle ao meu avó un premio por ser un dos socios máis antigos. El ten 92 anos, e a miña avoa 86. E queren viaxar agora a Galicia”, relata Sofía, sen sorpresa, consciente, talvez de que a terra tira máis que a pandemia.
Ela creceu así, rodeada de Galicia, co millo gardado no recordo, e o sabor do polbo da súa avoa moi presente. “Fai o mellor polbo á galega que probei na miña vida”, prosegue Sofía o seu relato, que pasa por partidas de cartas, música, bailes, festas galegas ou Queimada. Todo no Corcubión. Todo en familia.
“Tamén recordo aos meus avós vendo a TVG. Os meus curmáns saían na tele porque tocan a pandeireta; incluso unha curmá é profesora”. Máis Galicia na vida de Sofía. Tanta, que o futuro pasa tamén pola nosa terra. “A idea é quedarme. Vir coa bolsa é unha oportunidade enorme, pero aquí hai aínda máis oportunidades”.
Atrás quedan numerosos recordos -o doce de leite, a familia, “os afectos”- e un puñado de parentes a ambos os dous lados do Atlántico. Un relato construído dacabalo entre o choclo e o millo: ese lugar común que une Buenos Aires con Santiago, mesmo nun hórreo, mesmo sen saberse.
