- A praia de Sela, no Concello de Arbo, garda na retina da súa historia un relato de auga e mananciais, paso previo a converterse no que é: un dos mellores areais fluviais de Galicia
Saíndo das Neves, cara ao oeste, a estrada discorre entre curvas suaves, ás veces máis profundas, coma se unha chaga de cemento gris escuro, case negro, quixese competir co Miño entre recodos. A PO-400 é unha desas estradas nacionais, agora ben asfaltadas, que percorren Galicia e España, ocultando aquí e alá pequenas paraxes imposibles; invitacións á pausa; lugares por descubrir.
Un deles déitase á altura do quilómetro 14, descendendo por unha calzada que cruza un antigo serradoiro e unha fábrica de cepillos devorada polo tempo, antes de concluír, sen saída, no apeadeiro de Sela, un anello edificio en branco e vermello, hoxe esvaecido polo tempo, non fai tanto, lugar de idas e vindas, de trafego, de bulicio.
A estampa xorde en branco e negro. Os trens, aínda de vapor, traen e levan xente, cargan e alivian botellas procedentes do manancial de augas medicinais. Estamos en 1905, ano no que Antonio Pérez Barreira solicita ao concello de Arbo a declaración de utilidade pública desta auga para así poder embotellarla. Meses despois, xa no mercado, venderase a 50 céntimos a botella baixo o nome de Augas Minerais de San Martín de Sela.
O manancial, 115 anos despois, continúa descansando aos pés do Miño, unha físgoa de todo aquilo que un día foi. Como os grandes e vellos edificios que se perfilan á beira da estación; o fogar dos agüistas.
A historia pasou, sempre pasa, pero o lugar, convertido agora nunha das mellores praias fluviais de España, mantén unha beleza difícil de perder. Ao carón Portugal, Galicia aooutro . No medio, nunha indescritible alternancia de azuis, verdes, grises, case negros, transcorre o Miño, fronteira natural de dúas terras hermanadas desde sempre.
Para llegar a ella, el camino desciende de modo abrupto desde la vía del tren hasta la arena. Peldaños de tierra y de madera que se esconden entre árboles enormes, que llevan toda una vida allí arraigados, engullidos sus troncos por una infinitud de campanillas moradas, tan agrestes, tan salvajes, como siempre.
Allá abajo, al fondo y a lo lejos, pequeños rápidos, casi diminutos, conducen la vista hacia adelante, perfilando, pegadas al río, las rutas que acompañan la visita: la de los ‘pescadores’ y la de las ‘pesqueras’. De fondo, en la memoria colectiva, la lamprea. Todo es verde en Sela. Como Galicia. Como la vecina Portugal. Con el único toque azul indescifrable del río Miño, que siempre ha estado ahí, cuando era manantial y cuando es playa. La estampa, ahora en color, nada tiene que ver con aquel apeadero y sus agüistas. Pero no por ello desmerece la historia ya pasada. Así es Galicia; así son sus paisajes.