• A praia de Sela, no Concello de Arbo, garda na retina da súa historia un relato de auga e mananciais, paso previo a converterse no que é: un dos mellores areais fluviais da nosa terra
20
Oct
2020
Sela 5

Saíndo das Neves, cara ao oeste, a estrada discorre entre curvas suaves, ás veces máis profundas, coma se unha chaga de cemento gris escuro, case negro, quixese competir co Miño entre recodos. A PO-400 é unha desas estradas nacionais, agora ben  asfaltadas, que percorren Galicia e España, ocultando aquí e alá pequenas paraxes imposibles; invitacións á pausa; lugares por descubrir .

Un deles déitase á altura do quilómetro 14, descendendo por unha calzada que cruza un antigo serradoiro e unha fábrica de cepillos devorada polo tempo, antes de concluír, sen saída, no apeadeiro de Sela, un añejo edificio en branco e vermello, hoxe esvaecido polo tempo, non fai tanto, lugar de idas e vindas, de trafego, de bulicio.

A estampa xorde en branco e negro. Os trens, aínda de vapor, traen e levan xente, cargan e alivian botellas procedentes do manancial de augas medicinales. Estamos en 1905 , ano no que Antonio Pérez Barreira solicita ao concello de Arbo a declaración de utilidade pública desta auga para así poder embotellarla. Meses despois, xa no mercado, venderase a 50 céntimos a botella baixo o nome de Augas Minerais de San Martínde Sela .

O m anantial, 115 anos despois, continúa descansando aos pés do Miño, un resquicio de todo aquilo que un día foi. Como os grandes e vellos edificios que se perfilan á beira da estación; o fogar dos agüistas.

Sela 1
Sela 3

A historia pasou, sempre pasa, pero o lugar, convertido agora nunha das mellores praias fluviais de España, mantén unha beleza difícil de perder. Ao carón Portugal, Galicia ao outro. No medio, nunha indescritible alternancia de azuis, verdes, grises, case negros, transcorre o Miño, fronteira natural de dúas terras hermana dásdesde sempre.

Para chegar a ela, o camiño descende de modo abrupto desde a vía do tren até a area. Banzos de terra e de madeira que se esconden entre árbores enormes, que levan toda unha vida alí arraigados, engulidos os seus troncos por  unha infinitud de campanillas moradas, tan agrestes, tan salvaxes, como sempre.

Alá abaixo, ao fondo e de lonxe, pequeños rápidos, case diminutos, conducen a vista cara a adiante, perfilando, pegadas ao río, as rutas que acompañan a visita: a dos ‘pescadores’ e a das ‘pesqueiras’. De fondo, na memoria colectiva, a lamprea.

Todo é verde en Sela . Como Galicia. Como a veciña Portugal. Co único toque azul indescifrable do río Miño, que sempre estivo aí, cando era manancial e cando é praia. A estampa, agora en cor, nada ten que ver con aquel apeadeiro e os seus agüistas. Pero non por iso desmerece a historia xa pasada. Así é Galicia; así son as súas paisaxes.   

Sela 6
Sela 4
Sela 2
Compartir