Manuel  Tanoira é un galego de Vilagarcía de Arousa, que tras estudar arquitectura en Valencia e pasar 2 anos traballando alí, decidiu dar o salto e probar sorte en Colombia. Tras permanecer alí 7 anos  volve en xaneiro de 2019.

Manuel, que foi o que te impulsou a marchar e que foi o que te impulsou a volver? Tirábate a terra ou é que a cousa non pintaba tan ben como nun principio?
Son unha persoa inquieta, do mesmo xeito que no seu momento decidín ir cursar os meus estudos de arquitectura ao Mediterráneo, a Valencia, ao terminalos quería seguir viaxando e coñecer América Latina. Despois, completado o ciclo vital en Colombia, sentía que o que quería facer era pechar o círculo, pechar un período vital moi amplo de autodescubrimiento e aprendizaxe e volver á orixe, a Galicia, para aplicar toda esta bagaxe en emprender o reto, e cumprir o soño, de establecer unha oficina de arquitectura propia e innovadora, que aposte pola valorización do patrimonio arquitectónico galego a través da rehabilitación sustentable.

Tívéchelo moi difícil cos trámites? Axudouche alguén?
Teño a enorme fortuna de ter unha esposa, que ademais de ser unha muller marabillosa é Colombiana, o que me facilitou moito os trámites en Colombia, do mesmo xeito que agora ela tamén o tivo máis fácil para vir a Galicia. Considera que o diñeiro achegado pola Xunta como subvención para emprender e abrirse camiño...É suficiente? Xa sabemos que os cartos nunca son suficientes pero valeu para ir tirando?
O apoio recibido da Xunta de Galicia foi moi importante. Eu, desde o principio, dediquei tempo e recursos a elaborar un plan de empresa rigoroso, ademais os arquitectos necesitamos equipos informáticos profesionais para poder traballar  e hoxe en día a presenza na internet a través dunha web é ineludible. Todo isto custa diñeiro e contar con incentivos públicos pode ser determinante á hora de ser capaz de desenvolver un plan empresarial e ter éxito. Neste sentido, tamén se crea un compromiso para que o noso crecemento transfórmese en emprego e riqueza para o conxunto da sociedade.  

Elixiu establecerse no seu lugar de orixe, en Vilagarcía. Significa iso que lle tiraba a terra e que xa estaba ben de aventuras?
Necesitaba volver ao terruño… ao coñecido. Como dicía, no momento no que esgotas os desafíos que che levaron a vivir fóra, necesitas reformular, novamente, o enfoque da túa vida. Aquí é onde aparece a posibilidade de volver a Galicia, e os factores como a proximidade á familia, a calidade de vida que un lugar tan rico como a nosa terra ofrécenos, ou a posibilidade de contribuír co teu traballo ao desenvolvemento dunha sociedade coa que che sentes identificado, son os que constrúen a decisión. As axudas ao emigrante retornado, que xa coñecía antes de vir, tamén axudaron.

É reconfortante poder relacionarche cos teus familiares e amigos coa mesma complicidade que tiñas hai tantos anos, o cal fala ben dos valores intrínsecos da idiosincrasia galega

Como foi a volta? sete anos dan para moito. Como se atopou todo ao regresar? Falamos de relacións persoais, de amigos... pero tamén da xente e a sociedade en xeral.
En realidade, entre a etapa de Valencia e a de Colombia levaba, practicamente, un século sen estar aquí, e revivir, de adulto, os escenarios da miña adolescencia e cunha sociedade xa transformada pola globalización, ponche ante o espello do tempo transcorrido, dito doutro xeito, o primeiro que sente é todo o que uno mesmo cambiou e madurou. Doutra banda, Galicia é un lugar cunha natureza de enorme potencia, o mar e a costa; os campos, os bosques e a choiva que lles dá vida, definen unha paisaxe xeográfica pero tamén cultural que atopei como sempre, e alégrome porque é algo que debemos protexer, en Galicia, o territorio, a cultura e, en gran medida, a economía, van da man. Tamén é reconfortante poder relacionarche cos teus familiares e amigos coa mesma complicidade que tiñas hai tantos anos, o cal fala ben dos valores intrínsecos da idiosincrasia galega. O certo é que desde que cheguei sentinme moi arroupado, tanto polas persoas como polas institucións, e creo que puiden transformar esa calor en enerxía para o meu proxecto de vida.