A peza xorde como unha necesidade de investigación de movemento, baseado no mundo dos refuxiados e das fronteiras. Barreiras fronteirizas que, durante séculos, colocamos entre mundos, países e persoas. Esta distancia, real e hipotética, sitúa a ambos os intérpretes nunha relación de aproximación e afastamento, de poder e de sublevación, compartindo una mesma premisa común: a imposibilidade de fronteira connosco mesmos.